ມະຫາສີໂລນຊາດົກ

ໃນປ່າໃຫຍ່ແຫ່ງໜຶ່ງ ທີ່ປົກຄຸມໄປດ້ວຍໝອກໜາທຶບ, ມີຖ້ຳແຫ່ງໜຶ່ງ ເປັນທີ່ອາໄສຂອງພະຍານາກຕົນໜຶ່ງ ຊຶ່ງມີລິດເດດຫຼາຍ. ແຕ່ດ້ວຍຄວາມໂອ້ອວດ, ພະຍານາກຕົນນີ້ ຈຶ່ງມັກຈະກໍ່ຄວາມເດືອດຮ້ອນແກ່ສັດໂລກຢູ່ສະເໝີ. ມື້ໜຶ່ງ, ພະຍານາກຕົນນີ້ ໄດ້ແປງກາຍເປັນງູຍັກ, ມີເກັດສີດຳຂີ້ໝ້ຽງ, ດວງຕາແດງກ່ຳປານໄຟ, ເລື້ອຍອອກຈາກຖ້ຳໄປ. ມັນໄດ້ໄປເຮັດຄວາມເດືອດຮ້ອນໃຫ້ແກ່ສັດປ່າທັງຫຼາຍ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນການກິນສັດນ້ອຍ, ຫາຍໃຈເອົາຄວັນໄຟເຮັດໃຫ້ສັດຈໍານວນຫຼາຍເສຍຊີວິດ, ຫລື ພຽງແຕ່ຢ້ານກົວໃຫ້ສັດແຕກຕື່ນແລ່ນໜີໄປມາຈົນບາດເຈັບ. ຂ່າວຄວາມເດືອດຮ້ອນຂອງພະຍານາກໄດ້ແຜ່ອອກໄປ, ເຮັດໃຫ້ສັດທັງຫຼາຍມີຄວາມຫວັ່ນກົວ. ພະຍານາກຍັງຄົງສຳຄັນຕົນວ່າຕົນມີອຳນາດເໜືອກວ່າສິ່ງອື່ນໃດ, ບໍ່ໄດ້ຄິດເຖິງຄວາມທຸກຂອງສັດອື່ນເລີຍ. ມັນຄິດວ່າຄວາມສຳຄັນຕົນຂອງມັນນັ້ນ ເປັນສິ່ງຖືກຕ້ອງ ແລະ ບໍ່ມີໃຜສາມາດຕ້ານທານໄດ້. ໃນທີ່ສຸດ, ພະໂພທິສັດໄດ້ເກີດເປັນນົກກາງແກ ທີ່ສະຫຼາດ ແລະ ມີສິນທຳ. ພະອົງໄດ້ຍິນເລື່ອງລາວຂອງພະຍານາກ ແລະ ໄດ້ເຫັນຄວາມທຸກຍາກຂອງສັດປ່າ. ພະອົງຈຶ່ງຕັດສິນໃຈ ທີ່ຈະໄປສັ່ງສອນພະຍານາກນັ້ນ. ພະອົງໄດ້ບິນໄປຫາຖ້ຳຂອງພະຍານາກ ແລະ ໄດ້ເລີ່ມເວົ້າດ້ວຍສຽງອັນອ່ອນໂຍນ ແຕ່ໜັກແໜ້ນ. ພະໂພທິສັດໄດ້ອະທິບາຍເຖິງຄວາມເດັ່ນດັບຂອງຄວາມເມດຕາ, ຄວາມສຳຄັນຂອງການດຳລົງຊີວິດຮ່ວມກັນຢ່າງສັນຕິ, ແລະ ຜົນຮ້າຍຂອງຄວາມຈອງຫອງ. ພະອົງໄດ້ຍົກຕົວຢ່າງເລື່ອງລາວຕ່າງໆ ເພື່ອໃຫ້ພະຍານາກໄດ້ຄິດ ແລະ ໄດ້ເຫັນເຖິງຄວາມຜິດພາດຂອງຕົນ. ພະຍານາກໄດ້ຟັງຢ່າງຕັ້ງໃຈ, ມັນໄດ້ຮູ້ສຶກສະເທືອນໃຈ ແລະ ໄດ້ເລີ່ມຄິດເຖິງການກະທຳຂອງຕົນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ພະຍານາກໄດ້ປ່ຽນແປງໄປ. ມັນໄດ້ເລີກກໍ່ຄວາມເດືອດຮ້ອນ, ໄດ້ເລີ່ມໃຊ້ລິດເດດຂອງຕົນໃນທາງທີ່ເປັນປະໂຫຍດ, ເຊັ່ນ ການຊ່ວຍເຫຼືອສັດທີ່ຕົກລຳບາກ, ການປົກປ້ອງປ່າໄມ້, ແລະ ການເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນອຸດົມສົມບູນ. ປ່າໄມ້ກໍກັບຄືນມາສູ່ຄວາມສັນຕິສຸກອີກຄັ້ງໜຶ່ງ.